De cover van mijn boek is genomineerd als beste cover 2026 door Boekado.
Graag neem ik je mee op reis, over het ontstaan van deze cover. Er zijn verschillende lagen die erin verborgen liggen, die ik je nu help ontdekken. Als een echte schorpioen neem ik je mee naar de diepere lagen van mijn binnenwereld.
Laten we beginnen bij mijn portret, deze is en profil genomen.
Portret en profil · foto: José Meboer
Door bewerking en spiegeling werd dit portret tot wat je nu op de cover ziet:
Een gezicht, de ene helft in het licht, de andere in het donker. Twee gezichten, één persoon. Mijn ogen gesloten, naar binnen gekeerd. Met daaronder de Afrikaanse savanne, twee inheemse acaciabomen, een paar vogels die opvliegen.
Toen Astrid Janse van BoekenGilde me haar eerste versie liet zien, wist ik: dit is de juiste weg.
In een diepe meditatie gooide ik haar wens het universum in. Haar wens, is mijn wens. De titel van mijn boek stelt een vraag. Daarvoor reisde ik naar Kenia. Wat begon als een stille wens, groeide uit tot een zoektocht met vele onverwachte wendingen.
De zwart-wit gestreepte zebra’s graasden gewoon langs de wegen. Terwijl Frank Boeijen door de JBL box zong: “denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart/wit, maar in de kleur van je hart.” Het grote contrast tussen arm en rijk. Als je beide helften lang genoeg aankijkt, worden ze samen één. Yin en yang, zou je kunnen zeggen.
Mijn fysieke lichaam reisde naar Kenia, het geboorteland van onze dochter. De innerlijke reis ging naar binnen. Zo binnen, zo buiten. Je kunt de hele wereld rondvliegen en pas thuiskomen als je je ogen sluit. Om te luisteren naar het gefluister.
Leven in twee verschillende werelden. Die ene, bekende. De andere, een nieuwe die ik niet bewust heb opgezocht maar die vanzelf is ontstaan. Mijn twee helften zijn geen tegenpolen, ze zijn spiegels van elkaar.
Kiezen om vrij te zijn. Tussen die twee werelden hoef je niet te kiezen. Niet de ene boven de andere. Niet kleur boven contrast. Je mag kiezen om vrij te zijn.
Twee acaciabomen, als symbool om over generaties heen te denken. Wat je plant waarvan je de schaduw misschien niet zelf zal gaan voelen. Een levensmissie die spontaan groeide als Miti ya Matumaini. Bomen voor hoop.
Vogels zijn voor mij verbonden met Kenia, met vluchten, met het heen en weer reizen tussen twee werelden. Vertrek en aankomst. Opstijgen en ook weer landen. Vogels staan ook symbool voor loslaten en vertrouwen dat wat je nodig hebt vanzelf naar je toekomt, zodra je je innerlijke stem volgt op het pad dat zich toont als je bereid bent te gaan.
Deze cover draagt mijn hele verhaal. José Meboer maakte de foto, Astrid Janse gaf het beeld vorm.
Het ontstaansverhaal en de plekken waar dit idee zich al jaren eerder aankondigde, vertel ik je een ander keer.
Voor nu zou ik je willen vragen: kijk nog eens. Twee gezichten, twee werelden. Ontroert mijn verhaal en cover je?
🌳 Bomen voor hoop, in liefde,
Irene
Dit is deel 1 van een drieluik over de cover. Deel 2, Tijd is onbelangrijk, alleen ’t leven, lees je hier. Deel 3, De gever van regen, verschijnt 21 augustus.