Midzomer, juni 2021. Vriendin José en ik reden terug van een viering met zweethut in Drenthe. Onderweg kwamen we langs de hunebedden van Sleen. Waar we nog even stopten.

Stenen die er al meer dan vijfduizend jaar liggen. Wat ze daar doen, weet tot op de dag van vandaag niemand zeker. Op school leerden we dat het graven waren. Maar over wie ze bouwden, welke rituelen er werden gehouden, is vrijwel niets bekend. In oude volksverhalen heten hunebedden poorten naar de Andere Wereld.² De stenen zelf zijn reizigers: een gletsjer droeg ze ooit, traag en onverstoorbaar, vanuit Scandinavië hierheen.

Wij kwamen net van een viering zoals vele volkeren die al duizenden jaren houden. We stonden nu bij een plek die mij als kind al trok. Mijn Drentse genen zullen er wel mee te maken hebben. Voor de grap legden we net zoals in de serie Outlander onze handen op een van de stenen. Zo fotografeerden we elkaar.

In die serie bezoekt Claire, een verpleegster net na de Tweede Wereldoorlog, een cirkel van staande stenen in de Schotse Hooglanden. Ze hoort ze zoemen, legt haar hand op de grootste steen en wordt tweehonderd jaar terug in de tijd geworpen. Vanaf dat moment leeft ze in twee werelden tegelijk. Twee tijden, twee levens. Ook daar: een poort naar de Andere Wereld.

Een verpleegster die tussen twee werelden leeft. Daar herkende ik mijzelf wel in. Een poort naar een andere wereld: nog maar kort ervoor was ik daar zelf in terechtgekomen. Dat in een tijd waarin reizen flink aan banden lag.

De stenen van een hunebed zijn zwerfkeien van graniet. In graniet zit kwarts: hetzelfde kristal dat in een horloge de tijd bijhoudt, in een radio de frequentie vasthoudt, en ook in onze mobiele telefoons zit. Misschien is het niet zo gek dat mensen op deze plekken al duizenden jaren iets voelen.

Wat gebeurt er als je een steen aanraakt die ouder is dan alles wat je kent? Verbind je je dan met verschillende tijdlijnen?

Na een paar dagen stuurde José mij een aantal foto’s. Ze had ermee geëxperimenteerd door ze te spiegelen. Er ontstonden verrassende, mysterieuze beelden. Twee armen op de steen werden er vier. In de gespiegelde steen doemden vormen op die er eerst niet waren: een gezicht, een wezen, net wat je oog erin zag.

Ik zat er ineens dubbel, rug aan rug met mijzelf.

Het werd de basis van de cover van een boek. Terwijl het verhaal nog moest ontstaan, nog geschreven moest worden.

Wat zouden de hunebedden ons willen duiden, hier, in onze huidige tijd? Welke informatie draagt het kwarts in het graniet met zich mee? Welke boodschappen dragen de hunebedden in zich, na duizenden jaren?

Tijd is onbelangrijk, alleen ’t leven.¹

Wat de hunebedden mij leerden gaat over tijd. Over mijn voorouders, en over die van jou. Over wat je nalaat. Dat reist mee, voor de generaties die na ons komen, en de velen daarna.

Het reist ook mee in wat ik nu, stap voor stap, aan het bouwen ben. Een reis van de held(in): een programma voor wie zijn zielsmissie wil gaan vormgeven, langs de twaalf stappen van de heldenreis. Meer daarover vertel ik je een andere keer. Wil je alvast een klein opstapje? Dan kun je kennismaken via het gratis 12 stappenplan Zero to Hero.

Poorten naar de Andere Wereld: ze liggen er nog steeds. Welke poort neem jij?

🌳 Bomen voor hoop, in liefde,
Irene

Dit is deel 2 van een drieluik over de cover. Deel 1, Bewegen tussen twee werelden, lees je hier terug. Deel 3, De gever van regen, verschijnt 21 augustus.