Je hart is de krachtigste bron van elektromagnetische energie in je lichaam. Sterker dan je hersenen. Het veld strekt zich uit tot ongeveer een meter om je heen.1
Een meter is meestal de afstand waarop je met iemand praat. Je staat in iemands aura, zo wordt het ook wel genoemd.
Het veld wordt zwakker naarmate je verder van iemand af komt. Althans, een meter is de afstand waarop meetapparatuur het nog kan oppikken. De lijn is niet scherp te trekken, en volgens mij kun je dat veld zelf ook vergroten.
Dat verklaart wat je waarschijnlijk allang kent. Je komt ergens binnen en voelt meteen dat de sfeer te snijden is, terwijl er niemand iets heeft gezegd. Je loopt bij iemand vandaan en je bent doodmoe, terwijl je alleen maar hebt zitten praten. Je ontmoet iemand voor het eerst en het voelt alsof je elkaar al jaren kent. En de slappe lach van een ander werkt aanstekelijk: je lacht mee zonder te weten waarom.
Je kunt dat veld uitbreiden
Dat veld heeft ook een vorm, en die heet een torus. Het makkelijkste beeld daarvoor is een appel. Uit het midden stroomt de energie omhoog, waaiert bovenin naar buiten, buigt in een ronde beweging om je heen naar beneden, en komt onderin weer naar binnen. Daar begint het opnieuw. Een kringloop die zichzelf blijft voeden.
Je bent daarin niet uniek. De aarde draagt een vergelijkbaar veld om zich heen, en zo bezien loop jij rond met een kleine versie van hetzelfde patroon.
Dat veld ligt niet vast. Het verandert mee met wat je voelt en waar je je aandacht op richt. Wanneer je je hart bewust opent, met je adem, met dankbaarheid, of door te denken aan iemand van wie je houdt, dan wordt die kringloop wijder en helderder. Je boort er een krachtige, liefdevolle frequentie mee aan.
Die frequentie heeft in de chakraleer een getal: 639 hertz. Het is de toon van het vierde chakra, Anahata, je hartchakra, midden in je borst achter je borstbeen. De kleur is groen, het element is lucht, en de zaadklank, de klank die je zingt of neuriet, is YAM.
Hertz is niets anders dan het aantal trillingen per seconde. Bij 639 hertz beweegt de lucht 639 keer per seconde heen en weer, en dat horen wij als een toon. Een lage toon telt weinig trillingen per seconde, een hoge toon veel.
En waar komt dat getal vandaan? Het hoort bij een reeks tonen die de solfeggio-frequenties wordt genoemd.2 Elke toon draagt een eigen thema. De frequentie 639 hoort bij verbinding: bij relaties, bij begrip, bij je verhouding tot de mensen om je heen.
Die toon kun je ook echt laten klinken, en dat is misschien wel de eenvoudigste manier om ermee te beginnen. Ik heb er een playlist voor gemaakt op Spotify. Ik wil je uitnodigen om dit zelf te ontdekken.
Het verlangen van je hart
Je hart begint al te kloppen als je vijf, zes weken oud bent in de baarmoeder, en het neemt nooit vakantie. Zestig tot tachtig slagen per minuut, dag en nacht, zolang je leeft.
Je handen staan er direct mee in verbinding. Daarmee verzorg je, geef je, groet je, raak je iemand aan. We spreken met onze handen zonder één woord te zeggen.
Elke emotie raakt je hart, en het geeft signalen. Het klopt ineens sneller, slaat een slag over, je voelt af en toe een steekje. Je hart fluistert en probeert je iets duidelijk te maken.
Ik ken het gevoel van een sneltrein die maar niet stopt. Ondertussen praatte ik die signalen met mijn verstand weg, of ik schoof mijn verlangen opzij. Totdat mijn lichaam ingreep. Het verlangen van je hart is zelden materieel van aard.
De vierde stap
In de Reis van de Held(in) is dit de vierde stap: de ontmoeting met de mentor. Je bent onderweg, en dan komt er iets of iemand op je pad dat je verder helpt. Een mens, een boek, een zin op het juiste moment. Soms herken je zo’n ontmoeting pas later, als je terugkijkt en denkt: dat kwam precies op tijd.
Dat het hart bij die stap hoort, is geen toeval. Je hebt een open hart nodig om hulp te herkennen, en misschien nog wel meer om haar aan te nemen.
Duidelijke handvatten, alsjeblieft
Ik ben nogal pragmatisch. Dit is wat mij helpt.
Leg je handen op je borst. Voel je hart kloppen en adem er een paar keer rustig naartoe. Meer is het niet, en je merkt het verschil binnen een minuut.
Zoem. Adem in, en zoem bij het uitademen een zachte mmm, als een bij. In de yoga heet dat Bhramari. Je voelt de trilling resoneren in je borstkas, precies rond je hart, en je hoofd wordt er stil van. Dit is afstemmen met klank, in de meest letterlijke zin.
Laat 639 hertz meespelen. De toon staat in mijn Vira Yatra-playlist op Spotify. Zet hem zacht op terwijl je mediteert, yoga doet of tot rust komt. Je hoeft er verder niets bij te doen, alleen te luisteren.
Denk aan iemand van wie je houdt. Zie diegene echt voor je, met gezicht en al. Het is de snelste manier die ik ken om je hart te openen.
Merk op waar je op afstemt. Dat gaat over de mensen bij wie je bent, en net zo goed over wat je leest, kijkt en luistert. Het nieuws kan je in een kwartier omlaaghalen. Kijk eens na een gesprek, of na een half uur scrollen: kom je er lichter uit of zwaarder? Zodra je dat doorhebt, valt er iets te kiezen.
Zoek aanraking op waar die welkom is. Een hand op een schouder van iemand die je goed kent, een omhelzing. Voel aan of vraag het even.
Als je luistert naar het fluisteren van je hart, voel je duidelijk wat het belangrijkst is. Stap voor stap kom je dichter bij je kern en kun je zijn wie je werkelijk bent.
Wat fluistert jouw hart?
De Reis van de Held(in) telt twaalf stappen. Deze blog gaat over de vierde.
De passages over het hart in deze blog komen uit Op zoek naar de moeder van mijn dochter.
1. Het HeartMath Institute in Californië onderzoekt dit al jaren en meet het magnetische deel van dat veld met gevoelige apparatuur tot op ongeveer een meter van het lichaam. heartmath.org
2. De solfeggio-frequenties zijn een moderne reeks. De Amerikaanse arts Joseph Puleo kwam er in de jaren zeventig op via een middeleeuws Latijns kerklied aan Johannes, hetzelfde lied waaruit ook onze do-re-mi is ontstaan. Zes tonen kwamen daaruit naar voren, later zijn er meer bij gekomen. De betekenissen die aan de tonen worden toegekend komen uit die traditie en zijn geen meetresultaat.