Welkom, fijn dat je hier bent.
Op een ochtend stond ik voor een huis, op route. Naast de woning bloeide een rij bomen vol roze bloesem. Een wolk van zachtroze. En ineens viel het kwartje.
Roze bloesem. Dat was óók de titel van het hoofdstuk dat ik had gekozen om voor te lezen bij de presentatie van mijn debuutboek. Ik had dat hoofdstuk weken eerder uitgekozen, niet omdat het over bloesem gaat in een letterlijke zin, maar omdat de bloesem in dat hoofdstuk iets draagt wat ik in woorden had willen vangen: dat leven en loslaten, bloei en vergankelijkheid, elkaar altijd dragen.
Het was geen toeval dat ik die naam koos. En het was geen toeval dat de bloesem juist in die periode openbarstte. Sommige dingen vallen samen omdat ze samen horen.
Ik geloof allang niet meer in toeval.
Een fragment uit het hoofdstuk Roze bloesem
De roze bloesem bloeide aan de bomen, het voorjaar was in aantocht. Buiten zag alles er fris en fruitig uit. De natuur kwam tevoorschijn na haar winterslaap. Op de fiets genoot ik van dit schouwspel. Net als de natuur wilden wij ons gaan voortplanten. Lief was zover om papa te worden. Ik was onderweg naar de plaatselijke apotheek om foliumzuur te halen. Het was nog niet zo lang geleden dat het werd aanbevolen om dit te slikken als je een kinderwens had. Het was ter preventie, om de kans op afwijkingen vroeg in de zwangerschap zo klein mogelijk te maken. Braaf heb ik het jarenlang geslikt. De volgende maanden werden jaren. Mijn maandelijkse periode kwam stipt op tijd. Zelf wist ik precies wanneer mijn eisprong was. Dan gaf ik lief een subtiel seintje richting de slaapkamer. Ondanks dat het een ‘moetje’ was, maakten we veel plezier. Drie jaar later maakten we toch maar eens een afspraak bij de huisarts. Zo rol je de mallemolen in. Nota bene kwam ik op mijn eigen specialisme, verloskunde, in het ziekenhuis voor de verschillende fertiliteitsonderzoeken terecht, met de volle overtuiging dat ze niets zouden vinden. Alles werkte bij ons, alleen niet tussen ons.
Ik lees het voor
Ik las het hoofdstuk Roze bloesem zelf voor. Hieronder staat de opname.
Over het boek
Op zoek naar de moeder van mijn dochter is het waargebeurde verhaal van Irene Vos: een vrouw die haar kinderwens ziet stranden, haar dochter adopteert uit Kenia, en jaren later met haar terugkeert om de biologische moeder te vinden. Een verhaal over moederschap, adoptie, en de zoektocht naar je eigen weg door het leven, gedragen door synchroniciteit, intuïtie en het zachte fluisteren van het hart.
🌳 Bomen voor hoop, in liefde,
Irene
