Ruim een jaar geleden overleed mijn vader. Het mooie was dat hij in zijn eigen huis, omringd door zijn geliefden, waardig zijn bestaan heeft kunnen verlaten. Vijf jaar daarvoor was hij verhuisd, naar het huis aan de overkant.

Ik had mijn hardloopoutfit aangetrokken om in het bos te gaan joggen. Buiten kwam ik een buurvrouw tegen. We raakten even aan de praat. Terloops vertelde ze dat het huis tegenover ons binnenkort te koop kwam.

‘Interessant, misschien iets voor mijn vader,’ zei ik.

Ik wenste haar een fijne dag en begon aan mijn vijf kilometer.

Bezweet liep ik terug naar huis en zag onze overbuurvrouw van een afstandje iets in de groene container gooien. Ik begroette haar hartelijk en vroeg meteen of het klopte wat ik had gehoord. Ze knikte en vertelde enthousiast dat ze een appartement had gekocht dat nog in aanbouw was. Vanwege haar hoge leeftijd wilde ze graag dicht bij de winkels wonen. Ik legde uit dat mijn vader slechtziend was en niet meer kon autorijden, en dat we een huis zochten zodat hij dicht bij ons kon wonen.

‘O, nou, wil je even binnenkijken?’ riep de overbuurvrouw spontaan.

Ik liep mee naar binnen. Ons huis is net een ander type woning. Het was destijds een speciaal project met allemaal patiobungalows in een heel eigen stijl.

‘Mag ik wat foto’s maken?’ vroeg ik.
‘Ga gerust je gang,’ zei ze.

Al klikkend met mijn telefoon liep ik door haar privévertrekken.

‘Ik wil pas weg als mijn nieuwe appartement klaar is, hoor. Een tijdelijk onderkomen is geen optie,’ zei ze.
‘Mijn vader moet eerst nog zijn eigen huis verkopen,’ vertelde ik.
‘Dat zal vast wel te regelen zijn,’ zei ze. ‘Nou, als je vader hier straks woont …’

De rest hoorde ik niet meer. Ineens besefte ik: de koop was al gesloten.

Ik belde pa.

‘Pa, het is nu of nooit!’ riep ik door de telefoon.

Mijn vader was bouwkundig constructeur geweest en had de bouw van ons huis nauw gevolgd. Hij kende de huizen met hun bijzondere architectuur en vond ze mooi.

‘Nu!’ riep hij zonder aarzelen.

De kiekjes had ik al via WhatsApp gestuurd. Pa wilde het ongezien wel kopen. De vraagprijs was geen enkel bezwaar. De verkoopmakelaar wilde nog graag dat hij even langskwam, en een paar dagen later was de deal rond.

Een half jaar later woonde pa bij ons, in het huis aan de overkant. Zijn hondje, Carrie, woonde er ook bij.

Het gezichtsvermogen van pa werd steeds slechter en zijn wandeltempo langzamer. Gelukkig kon hij zich goed vermaken. Hij las graag boeken. Teun de Vries was zijn favoriete schrijver. Ondanks zijn slechtziendheid lukte lezen nog steeds. Wat hij niet wist, was dat ik zelf een boek aan het schrijven was.

Met oud en nieuw ontkurkten we een fles prosecco. Vanuit zijn woonkamer, met prachtig uitzicht door de lange, hoge ramen, keken we naar het knallende vuurwerk. Alleen Carrie vond dit niet geweldig; zij zat te trillen onder de stoel van haar oude baas.

Toch was ik niet helemaal gerust. Mijn vader begon overdag veel te slapen. Het wandelen werd schuifelen, voetje voor voetje. Toen het eten niet meer smaakte, wist ik: dit gaat niet lang meer duren.

Mijn manuscript had ik net uitgeprint om te laten proeflezen. Ik besefte dat er geen tijd meer was. Met een witte klapper onder mijn arm liep ik naar de overkant. Daar zat mijn vader in zijn leesstoel.

‘Pa,’ zei ik, ‘ik ben een boek aan het schrijven. Ik wil graag dat jij het leest.’

Hij pakte de zware klapper van me aan en begon direct met zijn speciale leeslamp te lezen.

Een paar dagen later zei hij: ‘Kind, het lukt niet meer om verder te lezen.’

Een ansichtkaartje lag als boekenlegger op bladzijde 47.

‘Geeft niet, pa. Het is goed, hè?’

Hij knikte bevestigend.

Ik nam zorgverlof op en samen met mijn schoonzus verzorgden we hem in zijn laatste weken volledig. Dankbaar dat we die jaren samen konden doorbrengen, in het huis aan de overkant.

🌳 Bomen voor hoop, in liefde,
Irene